تولد ابزارهای قدرت در جهان با محصولات مته برقی آغاز شد. در سال 1895 ، آلمان اولین مته برقی DC را در جهان توسعه داد. وزن این دریل برقی 14 کیلوگرم است. پوشش بیرونی از چدن ساخته شده و فقط می تواند سوراخ های 4 میلی متری را در صفحه فولادی سوراخ کند. . سپس مته برقی سه فاز (50Hz) با فرکانس برق وجود داشت ، اما سرعت موتور از 3000r / min تجاوز نمی کرد.
در سال 1914 ، یک دریل برقی سری هیجان زده تک فاز ظاهر شد که سرعت موتور آن بیش از 10،000 دور در دقیقه است.
در سال 1927 ، مته برقی با فرکانس متوسط با فرکانس منبع تغذیه 150-200 هرتز ظاهر شد. این مزایای سرعت بالایی از موتور هیجان زده سری تک فاز و موتور فرکانس سه فاز ساده و قابل اعتماد دارد ، اما به جریان فرکانس متوسط نیاز دارد. استفاده محدود است.
در دهه 1960 یک مته برقی بدون باتری با سیم برق با استفاده از باتری نیکل-کادمیوم وجود داشت. در اواسط اواخر دهه 70 ، زمان شارژ نیز به دلیل پایین آمدن قیمت باتری کاهش یافت و چنین مته های برقی به طور گسترده در اروپا ، آمریکا و ژاپن مورد استفاده قرار می گرفت.
دریل الکتریکی در ابتدا از جنس چدن به عنوان پوشش بیرونی ساخته شده بود و سپس به عنوان پوشش بیرونی به آلیاژ آلومینیوم تغییر یافته است. در دهه 1960 از پلاستیک های مهندسی گرمانرم در مته های برقی استفاده شد و به دریل های برقی عایق دو برابر شد.
دریل سرعت الکترونیکی نیز در دهه 1960 ظاهر شد. دریل برقی از عنصری مانند تریستور برای تشکیل مدار الکترونیکی استفاده می کند و سرعت چرخش با تفاوت در عمق ورودی که دستگیره سوئیچ در آن قرار دارد تنظیم می شود ، به گونه ای که می توان از مته برقی مطابق با جسم استفاده کرد. پردازش شده (مانند مواد مختلف ، قطر سوراخ سوراخ شده ، و غیره). سرعت متفاوتی را انتخاب کنید.
